Wysokociśnieniowe zawory bezpieczeństwa cz. II

W celu zmniejszenia siły uderzenia hydraulicznego zawór bezpieczeństwa przy podwyższaniu się ciśnienia w przewodzie powyżej ciśnienia granicznego powinien się otworzyć i przepuścić tyle cieczy, aby uniemożliwić dalszy wzrost ciśnienia w przewodzie.

Wysokość ciśnienia granicznego h0, przy którym zawór bezpieczeństwa powinien się otworzyć, przyjmuje się zazwyczaj o 10% wyższą od wyso- kości ciśnienia roboczego (ha =1.1 h). W oparciu o wzór [3-33] można obliczyć w przybliżony sposób średnicę zaworu przyjmując, że objętość cieczy Q, która zmniejsza uderzenie hydrauliczne do określonej wysokości ciśnienia HmaX równa jest objętości cieczy przepływającej przez zawór gdzie: d, – średnica przewodu tłocznego, m, v – prędkość cieczy w przewodzie tłocznym przy największej wydajności pompowni, m/sek, g – przyśpieszenie ziemskie, m/sek2, a — prędkość rozchodzenia się fali uderzeniowej, m/sek,

Po wprowadzeniu do wzoru [3-42] przybliżonych wartości: g = 10 m/sek2, a – 1000 m/sek, u = 0,3, d6 dit można obliczyć średnicę gniazda (przyjmujemy, że jest to jednocześnie średnica nominalna zaworu) ze wzoru

Z powyższego wynika, że skok obliczonego w ten sposób zaworu h, musi być w przybliżeniu różny !/i średnicy gniazda dyj. Dla przewodów o dużych średnicach, zamiast jednego dużego, przyjmuje się dwa lub więcej mniejszych zaworów bezpieczeństwa o średnicy obliczonej ze wzoru przy czym i jest liczbą zaworów bezpieczeństwa.

Wysokociśnieniowe zawory bezpieczeństwa mają szereg wad. Otwarcie ich następuje dopiero po przekroczeniu ciśnienia roboczego, grzybki podnoszą i opadają zgodnie z fazą fali uderzeniowej lecz w węższych granicach ciśnień. Z biegiem czasu, wskutek korozji sprężyn, zmieniają one swoje właściwości, wymagają częstej i gruntownej konserwacji, gdyż albo zakleszczają się i przestają działać albo stają się nieszczelne.

Leave a Reply